Drugi

             Nie pamiętał, którego dnia, gdy Pierre wszedł do pokoju z torbą pełną książek i jedną bagietką oraz masłem orzechowym, zapytał go:
- Kochasz mnie?
             Nie odpowiedział. Zachłanny pocałunek w usta zrobił to za niego.

            Obudził się kilka godzin po południu. Na szczęście była sobota, więc nie musiał iść do pracy. Usiadł na podłodze obok łóżka i rozłożył przed sobą kartonowe pudełko po butach. Pewnego dnia, gdy był już sam, poszedł do fotografa i wywołał wszystkie zdjęcia, które miały jakiś związek z nim. Wszystkie. Wspólne i osobne, dlatego zapełniły całe pudełko.
             Wziął w rękę zdjęcie i przyjrzał się jego twrzy. W górnym roku fotografii widniał palec, pozostawiony przez Willa. Nasunął mu się na obiektyw. Pierre wielokrotnie śmiał się z niego, że nie potrafi robić zdjęć. Mimo to, chłopak uwielbiał tę starą fotkę. Jego ukochany był na niej roześmiany, a czarne ray- bany dodały mu tylko uroku. Zdjęcie zdrobiono tylko dwa tygodnie zanim mu go odebrano. Zanim sam go sobie odebrał.
              Chciał pójść za nim. Ta myśl go jednak przerażała. Pogładził opuszkiem wizerunek zmarłego. Oczy mu się zaszkliły, a kiedy mrugnął, dwie łzy spłynęły po jego policzkach, zostawiając po sobie kryształowe smugi.
             Odłożył pamiątkę i schował twarz w dłoniach. Jego psychika znów zaczęła się sypać.
             Zrobił sobie kanapki - czerstwy chleb z konserwową mielonką wieprzową - oraz herbatę w obtłuczonym kubku, który stanowił gadżet - widniała na nim podobizna Aragorna, bohatera "Władcy pierścieni". Zerknąwszy na podobiznę króla, zrozumiał, że nie może dłużej odwlekać, choć był zapewnie szalony, planu sprzed kilku dni. Że tęsknota jest tylko formą jego samodestrukcji.
             Tak więc znów wsiadł w autobus, główny środek jego lokomocji. I pojechał spotkać się ze swoją rodzicielką, która miała wyjawić mu, czy to, co wymyślił, rzeczywiście ma jakąkolwiek podporę.
              Nie lubił spotykać się z nią. Mówiła rzeczy, których czasami lepiej nie usłyszeć.
              Wszedł na górę po starych, skrzypiących schodach. Znalazł się u boku matki. Chciała go uściskać, ale ten odsunął się, co ona skomentowała krytycznym spojrzeniem w jego kierunku.
- Czy sprzedałaś mieszkanie wuja George'a w Paryżu? - zapytał prosto, bez zbędnych ceregieli.
- Nie.
              Ulga i przerażenie ogarnęły chłopaka jednocześnie. A więc to się działo. Nie było sensu dłużej zwlekać. Musiał jedynie porzucić całe dotychczasowe życie i wyrzec się wszystkiego.
- W takim razie daj klucze, wyprowadzam się.
               Zastygła.
- Zwariowałeś?
- Nie.
              Nadjechało metro, a on do niego wsiadł. Trzymał dłoń w kieszeni, gdzie ściskał dwa kluczyki z kiczowatym breloczkiem. I przez moment odczuł wrażenie, że Pierre przygląda mu się z kąta i unosi w górę kciuk w geście aprobaty. Zawsze chciał jego szczęścia.
             Znów zachciało mu się płakać.

Zapraszam na mojego Twittera: @whitneybabex